نقاشی های ماندگار :

" از ماست که بر ماست "

روزی ز سر سنگ عقابی به هوا خواست

                                                    وندر طلب طعمه پر و بال بیاراست

بر راستی بال نظر کرد و چنین گفت

                                                امروز همه عرش زمین زیر پر ماست

بر اوج چو پرواز کنم از نظر تیز

                                                 می بینم اگر ذره ای اندر ته دریاست

گر بر سر خاشاک یکی پشه بجنبد

                                                جنبیدن آن پشه عیان در نظر ماست

بسیار منی کرد و ز تقدیر نترسید

                                          بنگر که ز چرخ جفا پیشه چه برخاست

ناگه ز کمین گاه یکی سخت کمانی

                                          تیری ز قضا و قدر انداخت بر او راست

بر بال عقاب آمد آن تیر جگر سوز

                                     وز عرش مر او را به سوی خاک فرو کاست

بر خاک بیافتاد و بغلتید چو ماهی

                                        آنگاه پر خویش گشاد از چپ و از راست

گفتا عجب است این که ز چوب است و ز آهن

                                        این تیزی و تندی و پریدن ز کجا خاست

 چون نیک نگه کرد و پر خویش بر او دید

                                گفتا ز که نالیم که " از ماست که بر ماست "

منسوب به ناصر خسرو

اثر ِ : استاد محمد عزتی

   روزها فكر من اين است و همه شب سخنم

                                   كه چرا غافل از احوال دل خويشتنم

   از كجا آمده ام آمدنم بهر چه بود

                                    به كجا مي روم ؟ آخر ننمايی وطنم

   مانده ام سخت عجب كز چه سبب ساخت مرا

                                يا چه بود است مراد وی از اين ساختنم

   جان كه از عالم علوی است يقين می دانم

                               رخت خود باز بر آنم كه همان جا فكنم

   مرغ باغ ملكوتم نيم از عالم خاك

                                دو سه روزی قفسی ساخته اند از بدنم

   ای خوش آن روز كه پرواز كنم تا بر دوست

                                     به هوای سر كويش پر و بالی بزنم

   كيست در گوش كه او می شنود آوازم

                                    يا كدام است سخن مي نهد اندر دهنم

   كيست در ديده كه از ديده برون می نگرد

                              يا چه جان است نگويی كه منش پيرهنم

   تا به تحقيق مرا منزل و ره ننمايی

                                          يكدم آرام نگيرم نفسی دم نزنم

   می وصلم بچشان تا در زندان ابد

                                          از سر عربده مستانه به هم درشكنم

   من به خود نامدم اين جا كه به خود باز روم

                                           آن كه آورد مرا باز برد در وطنم

   تو مپندار كه من شعر به خود می گويم

                                         تا كه هشيارم و بيدار يكی دم نزنم

   شمس تبريز اگر روی به من بنمايی

                                      والله اين قالب مردار به هم در شكنم

                                                                          مولوی

اثر ِ : استاد مرتضی کاتوزیان

   یاعلی گفت   

بت شکن و بت پرست

آن شب قدری که گويند اهل خلوت امشب است . . . . . . حافظ

آن شب قدری که گويند اهل خلوت امشب است

یا رب این تاثیر دولت در کدامین کوکب است

تا به گیسوی تو دست ناسزایان کم رسد

هر دلی از حلقه‌ای در ذکر یارب یارب است

کشته چاه زنخدان توام کز هر طرف

صد هزارش گردن جان زیر طوق غبغب است

شهسوار من که مه آیینه دار روی اوست

تاج خورشید بلندش خاک نعل مرکب است

عکس خوی بر عارضش بین کفتاب گرم رو

در هوای آن عرق تا هست هر روزش تب است

من نخواهم کرد ترک لعل یار و جام می

زاهدان معذور داریدم که اینم مذهب است

اندر آن ساعت که بر پشت صبا بندند زین

با سلیمان چون برانم من که مورم مرکب است

آن که ناوک بر دل من زیر چشمی می‌زند

قوت جان حافظش در خنده زیر لب است

آب ِ  حیوانش  ز منقار  بلاغت   می‌چکد

زاغ کلک من به نام ایزد چه عالی مشرب است

اثر ِ : استاد مرتضی کاتوزیان

نام اثر : پیرمرد خسته

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را . . . . .   حافظ

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را   

                                              به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

 بده ساقی می باقی که در جنت نخواهی یافت

                                                   کنار آب رکن آباد و گلگشت مصلا را

 فغان کاین لولیان شوخ شیرین کار شهرآشوب

                                         چنان بردند صبر از دل که ترکان خوان یغما را

 ز عشق ناتمام ما جمال یار مستغنی است

                                 به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زیبا را

 من از آن حسن روزافزون که یوسف داشت دانستم  

                                            که عشق از پرده عصمت برون آرد زلیخا را

 اگر دشنام فرمایی و گر نفرین دعا گویم  

                                                     جواب تلخ می‌زیبد لب لعل شکرخا را

 نصیحت گوش کن جانا که از جان دوست‌تر دارند

                                                         جوانان سعادتمند پند پیر دانا را

حدیث از مطرب و می گو و راز دهر کمتر جو   

                                      که کس نگشود و نگشاید به حکمت این معما را

غزل گفتی و در سفتی بیا و خوش بخوان حافظ

که بر نظم تو افشاند فلک عقد ثریا را

حافظ

نقاشی های ماندگار :

نقاشی های ماندگار :

اثر ِ : مرتضی کاتوزیان

 نقاشی های ماندگار :